Overblog
Editer l'article Suivre ce blog Administration + Créer mon blog

ΟΜΙΛΙΑ THΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑΣ ΚΟΥΝΕΒΑ ΣΤΟ ΕΥΡΩΠΑΊΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΙΣΟΤΗΤΕΣ. Αθήνα, 24.11.2017.
ΟΜΙΛΙΑ THΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑΣ ΚΟΥΝΕΒΑ ΣΤΟ ΕΥΡΩΠΑΊΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΙΣΟΤΗΤΕΣ. Αθήνα, 24.11.2017.
* To συνέδριο για τις ανισότητες στην Ευρώπη έγινε με διοργανωτή το Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, απο τις 23 έως τις 25 Νοέμβρη 2017. Τις εργασίες έκλεισε ο πρωθυπουργός με ομιλία του, βλέπε σχετικό video.
 
ΟΜΙΛΙΑ THΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑΣ ΚΟΥΝΕΒΑ
 
"Όταν αναφερόμαστε στην ανισότητα εννοούμε πολλά και πολύ διαφορετικά πράγματα. Υπάρχει η ανισότητα ανάμεσα  στο 1% της παγκόσμιας ελίτ που κατέχει το 50% του  πλούτου και  στο 99% του πληθυσμού της Γης που αρκείται στον υπόλοιπο. Αλλά και  μέσα στο 99%  υπάρχουν τεράστιες διαφορές.
Μιλάμε ακόμη για την ανισότητα ανάμεσα στα φύλα, στους άνδρες και τις γυναίκες. Μια ανισότητα που τη μετράμε στις διαφορές των μισθών και των συντάξεων ή στον αποκλεισμό των γυναικών από θέσεις ευθύνης.
Έπειτα, υπάρχουν οι τεράστιες διαφορές από χώρα σε  χώρα, από ήπειρο σε ήπειρο. Είναι άλλο πράγμα να είσαι φτωχός στην Ευρώπη κι  άλλο να είσαι φτωχός στην Ινδία ή στην Αφρική, όπου φτώχεια σημαίνει συχνά θάνατο από πείνα.
Όμως, όταν θέλουμε να μιλήσουμε για την ανισότητα στην αγορά εργασίας τα πράγματα γίνονται λίγο παράξενα και δύσκολα για μας, την Αριστερά.  Μιλάμε για εργαζόμενους και για εργατική τάξη που τη θεωρούμε τη δύναμη που βρίσκεται απέναντι στο κεφάλαιο. Θέλουμε να εκφράσουμε όλους τους εργαζόμενους της Ευρώπης. Τους μιλάμε λες  και είναι δεδομένη η ενότητά τους και τα κοινά τους συμφέροντα. Όμως, όταν κοιτάμε τα στοιχεία από τη μια άκρη της Ευρώπης στην άλλη, ερχόμαστε σε αμηχανία. Πώς θα δείξουμε σε έναν εργαζόμενο από τη Βουλγαρία, όπου ο κατώτατος μισθός είναι 230-250 ευρώ, ότι έχει κοινά συμφέροντα με τον εργαζόμενο του Λουξεμβούργου όπου οι μισθοί είναι δεκαπλάσιοι; Είναι στην ίδια θέση ο άνεργος στην Ελλάδα, όπου η ανεργία είναι 20%, με τον άνεργο στη Γερμανία, όπου η ανεργία είναι 4%, ή στη Σουηδία όπου κάθε άνεργος δικαιούται επίδομα τουλάχιστον 35 ευρώ τη μέρα; Πόση δύναμη έχουν τα συνδικάτα στη χώρα μας, όπου έχουν καταργηθεί οι συλλογικές συμβάσεις, και πόση τα συνδικάτα του Βελγίου ή της Ιταλίας, όπου οι συλλογικές συμβάσεις είναι ακόμη σημαντικές, παρά την αποδυνάμωσή τους;
Και πέρα από τις διαφορές από χώρα σε χώρα, υπάρχουν διαφορές από κλάδο σε κλάδο, από επάγγελμα σε επάγγελμα. Μέσα στον ίδιο κλάδο υπάρχουν οι μεγάλες διαφορές ανάμεσα στους μεγαλύτερους σε ηλικία εργαζόμενους, που έχουν τα προσόντα και την ειδίκευση μιας άλλης εποχής, και στους νεότερους με τα πολλά πτυχία, τη μεγαλύτερη τεχνική εξειδίκευση και κατάρτιση, τις ξένες γλώσσες και τη μεγάλη ευκολία να προσαρμόζονται στο διαφορετικό εργασιακό περιβάλλον μιας χώρας μακριά από  τη δική τους.
Η αλήθεια είναι ότι αυτό το φαινόμενο, οι μεγάλες διαφορές και ανισότητες στον κόσμο της εργασίας, δεν είναι κάτι εντελώς καινούργιο. Το κεφάλαιο πάντα έπαιρνε δύναμη από τη διάσπαση των εργαζόμενων. Είναι στη φύση του να προκαλεί τις αντιθέσεις  ανάμεσά τους, να  τους βάζει να ανταγωνίζονται. Στην εποχή μας, όμως, αυτό παίρνει πρωτοφανείς διαστάσεις. Και δυσκολεύει απίστευτα τη δική μας δουλειά.
Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ερχόμαστε καθημερινά σε επαφή με αυτή τη μεγάλη δυσκολία. Είναι ίσως εύκολο να καταλάβουμε τη γενική τάση στις ευρωπαϊκές πολιτικές για την απασχόληση, που είναι η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και η εξίσωση των εργαζόμενων προς τα κάτω. Αλλά, όταν στην Επιτροπή Απασχόλησης, στην οποία είμαι μέλος, προσπαθούμε να βρούμε κοινά σημεία καταλαβαίνουμε ότι σε κάθε μια από τις 28 χώρες της Ε.Ε. υπάρχουν πολύ διαφορετικές εμπειρίες για το πώς βιώνουν οι εργαζόμενοι την κρίση, την  ανεργία,  τις ανισότητες, τη φτώχεια, την  εργασιακή ανασφάλεια και  την εκμετάλλευση. Ο διχασμός της Ευρώπης σε  Βορρά και Νότο περνάει και στον κόσμο της εργασίας.
Για παράδειγμα, προσπαθούμε να καταλήξουμε σε  μια συμφωνία στην Οδηγία για τις αποσπάσεις εργαζομένων από μια χώρα της Ε.Ε. σε  μια άλλη. Ακόμη και η Κομισιόν έχει αποδεχθεί στην πρότασή της την αρχή «ίση αμοιβή για ίση εργασία». Δηλαδή, να εργάζεται και να αμείβεται ο αποσπασμένος στη Γερμανία Βούλγαρος εργαζόμενους με μισθούς Γερμανίας και όχι Βουλγαρίας. Όμως, υπάρχουν ισχυρές αντιδράσεις. Όχι μόνο από τις συντηρητικές πολιτικές ομάδες, από τα κράτη μέλη και από  τις επιχειρήσεις που βολεύονται με  το σημερινό καθεστώς, γιατί γλιτώνουν εκατομμύρια. Συχνά οι αντιδράσεις προέρχονται και από τους ίδιους τους εργαζόμενους και τα συνδικάτα των φτωχότερων χωρών, που φοβούνται ότι έτσι θα χάσουν τις ευκαιρίες απασχόλησης στις πλουσιότερες χώρες.
Αυτές οι μεγάλες διαφορές και ανισότητες στην ευρωπαϊκή αγορά εργασίας, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι τυχαίες. Αν και η Ε.Ε. βασίζεται στις λεγόμενες τέσσερις ελευθερίες, την  ελευθερία κίνησης κεφαλαίων, αγαθών,  υπηρεσιών και προσώπων, στην πραγματικότητα έγινε ενιαία αγορά μόνο για τα τρία πρώτα στοιχεία. Φυσικά με άνισους όρους για τις φτωχότερες χώρες.  Οι εργαζόμενοι τυπικά έχουν την ευκαιρία να αναζητήσουν καλύτερους όρους εργασίας έξω από την πατρίδα  τους, αλλά στην πράξη δουλεύουν και πληρώνονται με χειρότερους όρους από τους ντόπιους. Έπειτα, το γεγονός ότι δεν υπάρχει κοινή εργασιακή πολιτική και σύγκλιση στους μισθούς, είναι βολικό για τις μεγάλες επιχειρήσεις των πλούσιων χωρών που επενδύουν στο φτηνό εργατικό δυναμικό των φτωχότερων. Γι’ αυτό καταλαβαίνουμε πόσο υποκριτικό είναι να κατηγορούν τα πλούσια κράτη της Ε.Ε. τα φτωχότερα, για το λεγόμενο «μισθολογικό ντάμπινγκ», τον ανταγωνισμό για το ποιος θα κρατήσει χαμηλότερα τους μισθούς. Είναι υποκριτικό, γιατί την ίδια στιγμή οι πολυεθνικές των πλούσιων χωρών βολεύονται μια χαρά από αυτό τον  ανταγωνισμό και μεταφέρουν την παραγωγή τους είτε στις φτωχότερες χώρες της Ε.Ε. είτε στην Ασία.
Όταν υπάρχει αυτή η κατάσταση ανισότητας και διαίρεσης στον κόσμο της εργασίας, πώς μπορούμε εμείς, η Αριστερά, να τον κρατήσουμε ενωμένο;  Έγινε μεγάλη συζήτηση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στην ίδια την GUE/NGL για τον Ευρωπαϊκό Πυλώνα Κοινωνικών Δικαιωμάτων. Φτάσαμε και στην Κοινωνική Σύνοδο της Ε.Ε., πριν  μια εβδομάδα, στο Γκέτενμπουργκ της Σουηδίας, όπου βρεθηκα κι εγώ, που κατά τη γνώμη μου κατέληξε σε ένα ευχολόγιο, μια αναμνηστική φωτογραφία. Ούτε η έκθεση που ψηφίσαμε, με πολλούς συμβιβασμούς, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ακούστηκε, ούτε τα αιτήματα των ευρωπαϊκών συνδικάτων.
Η ιδέα για ένα Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Πυλώνα είναι σωστή. Γιατί η Ε.Ε. δεν θα γίνει ποτέ ενιαία αν δεν υπάρξει σύγκλιση προς τα πάνω στις εργασιακές σχέσεις, στους μισθούς, στην  κοινωνική προστασία, στην ασφάλιση, στην πρόνοια, στην υγεία και σε όλα τα κοινωνικά δικαιώματα. Όμως, η πρόταση της Κομισιόν είναι υποκριτική,  γεμάτη παγίδες και παράθυρα ανοιχτά σε μεγαλύτερη απορρύθμιση της εργασίας  και υποβάθμιση της κοινωνικής προστασίας.  Δηλαδή, σε  μια σύγκλιση προς τα κάτω.
Φυσικά, ο Ευρωπαϊκός Κοινωνικός Πυλώνας, ακόμη κι αν γινόταν πραγματικός και δεσμευτικός για τα κράτη και όλα τα θεσμικά όργανα  της Ε.Ε., δεν είναι η εναλλακτική πρόταση της Αριστεράς για το μέλλον της εργασίας. Μια τέτοια συνολική αριστερή πρόταση χρειάζεται πολύ επεξεργασία. Υπάρχουν περίπλοκες και ραγδαίες αλλαγές, που συχνά δεν προλαβαίνουμε ούτε να τις καταλάβουμε. Όμως, μας είναι απαραίτητες κάποιες ελάχιστες προοδευτικές μεταρρυθμίσεις , που θα βοηθάνε τουλάχιστον τον κόσμο της εργασίας να αμυνθεί. Γιατί δέχεται σκληρή, πολύ σκληρή επίθεση.
Γι’ αυτό θεωρώ μια απαραίτητη αρχή να υποστηρίξουμε τη θέση της Συνομοσπονδίας των Ευρωπαϊκών Συνδικάτων για τον Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Πυλώνα. Για ένα Κοινωνικό Πρωτόκολλο που θα προστεθεί στις ευρωπαϊκές συνθήκες και θα βάζει τα κοινωνικά δικαιώματα στο  ίδιο και  ψηλότερο επίπεδο από τις τέσσερις ελευθερίες της ενιαίας αγοράς. Δεν είναι κάποια ριζοσπαστική πρόταση. Ούτε έχω αυταπάτες ότι τα ευρωπαϊκά συνδικάτα ξεπέρασαν τη γραφειοκρατία τους και τις βαριές αρρώστιες τους, που διώχνουν τους εργαζόμενους. Αλλά είναι μια αρχή για να μπει φρένο στη διάλυση του εργατικού δικαίου και του κοινωνικού κράτους. Είναι ένα βήμα για να κερδίσουν οι εργαζόμενοι της Ευρώπης τον χαμένο χρόνο. Για να καταλάβουν καλύτερα τα πράγματα που τους ενώνουν,  παρά τις μεγάλες διαφορές τους.  Για  να ξαναβγούν στους δρόμους και να διεκδικήσουν όσα έχασαν στη διάρκεια  της κρίσης. Για να μπορέσουν  να ανασυνταχθούν στα συνδικάτα τους. Σ’ αυτά που υπάρχουν σήμερα, ή σε κάποια νέα με περισσότερη δημοκρατία, λιγότερη γραφειοκρατία και καλύτερα προσαρμοσμένα στις νέες μορφές εργασίας".
 
 
Virus-free. www.avg.com

Partager cet article

Repost0
Pour être informé des derniers articles, inscrivez vous :